Directive 8020 Review – Πέρασε και δεν Ακούμπησε

Η Supermassive Games, το στούντιο που βρίσκεται πίσω από τα πολύ γνωστά Until Dawn και Dark Pictures Anthology, μόλις λανσάρισε το νέο της έργο, το Directive 8020.

Το στούντιο φαίνεται να αντιμετώπιζε δυσκολίες τα τελευταία χρόνια καθώς οι προηγούμενες κυκλοφορίες του δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες των παικτών, με τους δύο τελευταίους τίτλους του, το Little Nightmares 3 και το The Casting of Frank Stone, να λαμβάνουν ανάμεικτες κριτικές στο Steam και να σημειώνουν χαμηλές πωλήσεις.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι το Directive 8020 είναι ο πρώτος τίτλος της εταιρίας που εκδίδεται από τους ίδιους στην Supermassive games, με ότι εξυπακούεται, όπως το budget και η ελευθερία στην δημιουργικότητα.

TL;DR

Το Directive 8020 ακολουθεί τη κλασική συνταγή της Supermassive Games, χωρίς σχεδόν καμία πρωτοτυπία. Παρόλο που η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και πολύπλοκη, με δυνατές εξελίξεις και ανατροπές, η δομή του gameplay είναι επαναλαμβανόμενη και μονότονη, με αποτέλεσμα ορισμένα τμήματα να γίνονται πολύ βαρετά. Αν και τα γραφικά και τα animations φαίνονται εντυπωσιακά, υπάρχουν κάποια σημεία στα τελευταία κεφάλαια που φαίνονται κάπως πρόχειρα και βιαστικά. Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω καθιστά το Directive 8020 μια δύσκολη επιλογή , αλλά για την μειωμένη τιμή που έχει, αξίζει τον χρόνο ενός fan του είδους.

Ιστορία – Μία Νέα Ευκαιρία για μια Νέα Ζωή για την Ανθρωπότητα

Μετά τη δεκαετία του 2070, η Γη βρίσκεται σε δύσκολη θέση και βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, ενώ με τον πλανήτη Άρη να έχει ήδη χαθεί, η μόνη επιλογή για την ανθρωπότητα είναι να ταξιδέψει 12 έτη φωτός μακριά, σε έναν πλανήτη που ονομάζεται Tau Ceti F, με την ελπίδα να τον μετατρέψει στο νέο της σπίτι.

Η ιστορία ακολουθεί το Cassiopeia, το πρώτο αποικιακό σκάφος, του οποίου η αποστολή είναι να περιφέρεται σε τροχιά γύρω από την επιφάνεια του πλανήτη, να συλλέξει όσο το δυνατόν περισσότερα δεδομένα μπορεί και να επιστρέψει για να ανοίξει το δρόμο για το κύριο σκάφος, το Andromeda, το οποίο θα προσγειωθεί και θα εγκατασταθεί.

Τότε ξεσπάει το χάος, καθώς ένας αστεροειδής χτυπά την Κασσιόπεια ακριβώς τη στιγμή που πρόκειται να φτάσουν στον πλανήτη, θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρη την αποστολή. Αυτό που κανείς δεν γνωρίζει ακόμα είναι ότι ο αστεροειδής περιείχε μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξωγήινη μορφή ζωής που κρύβει πολλά μυστικά. Η ιστορία του Directive 8020 είναι το καλύτερο μέρος του παιχνιδιού, με ενδιαφέρουσες εξελίξεις και εκπληκτικές ανατροπές, αλλά έχει και τα ελαττώματά της.

Το Directive 8020 είναι ένα παιχνίδι που αντλεί έμπνευση από μεγάλες ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, όπως το Alien ή το The Thing, αλλά υπάρχει μια ασυνέπεια όσον αφορά την εξωγήινη μορφή ζωής, η οποία σε μπερδεύει ακόμη πιο πολύ προς τα τελευταία κεφάλαια.

Κατά τη γνώμη μου, τα τελευταία κεφάλαια δίνουν την αίσθηση ότι φτιάχτηκαν κάπως βιαστικά, καθώς η πλοκή εξελίσσεται πολύ πιο γρήγορα και είναι πιο σύντομα. Συνολικά, το Directive 8020 έχει μια ενδιαφέρουσα πλοκή που αξίζει να βιώσετε, αλλά όχι αρκετά ώστε να το ξαναπαίξετε για να δείτε τις άλλες επιλογές και τα διαφορετικά φινάλε.

Υποκριτική και Σκηνοθεσία

Πιστεύω ότι σε παιχνίδια όπως το Directive 8020, όπου οι επιλογές του παίκτη επηρεάζουν την πλοκή, η υποκριτική και η σκηνοθεσία παίζουν σημαντικό ρόλο, καθώς βυθίζουν τους παίκτες στον κόσμο του παιχνιδιού. Σε γενικές γραμμές, το παιχνίδι τα καταφέρνει σε αυτό.

Η υποκριτική είναι πραγματικά καλή, ειδικά οι εκφράσεις του προσώπου, και η σκηνοθεσία είναι εντυπωσιακή καθώς στήνει σιγά-σιγά την ιστορία και τον κίνδυνο που πλησιάζει, αυξάνοντας την ένταση. Παρόλα αυτά, όλα καταρρέουν στο τέλος για άλλη μια φορά.

Στα τρία τελευταία κεφάλαια, όλα εξελίσσονται πολύ γρήγορα με τις σκηνές να είναι σύντομες και οι ηθοποιοί να έχουν πολύ λιγότερους διαλόγους. Προσωπικά, πιστεύω ότι το παιχνίδι χρειαζόταν τουλάχιστον 3 ακόμη κεφάλαια για να ολοκληρωθεί. Φαίνεται ότι είτε η εταιρεία δεν είχε αρκετό χρόνο είτε δεν διέθετε τα απαραίτητα κεφάλαια.

Gameplay – Το Λιγότερο Ενδιαφέρον και Διασκεδαστικό Κομμάτι του Παιχνιδιού

Το Directive 8020 δοκιμάζει κάποιες καινοτομίες στον τομέα του gameplay σε σύγκριση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, ωστόσο εξακολουθεί να απογοητεύει με το gameplay να γίνεται κουραστικό, επαναλαμβανόμενο και βαρετό. Η πιο αμφιλεγόμενη προσθήκη από όλες είναι το κουμπί επαναφοράς, το οποίο επιτρέπει στους παίκτες να επιστρέφουν σε οποιοδήποτε σημείο καμπής επιθυμούν και να αλλάζουν την απόφασή τους.

Πιστεύω ότι αυτή η προσθήκη βλάπτει το παιχνίδι, καθώς αφαιρεί την αίσθηση της αγωνίας να μην σκοτώσεις τους χαρακτήρες σου, ως αποτέλεσμα, το παιχνίδι να χάνει τα στοιχεία τρόμου και σασπένς που το χαρακτηρίζουν. Κάποιοι μπορεί να διαφωνήσουν, υποστηρίζοντας ότι αυτή η επιλογή προσθέτει επαναληψιμότητα στο Directive 8020. Ωστόσο, η ιστορία και οι διάφορες παραλλαγές δεν είναι τόσο ξεχωριστές ώστε να σε κάνουν να ξαναπαίξεις ολόκληρη την ιστορία.

Το trait system των χαρακτήρων έχει επίσης ανανεωθεί αυτή τη φορά. Κάθε χαρακτήρα που χειρίζεστε, κάθε απόφαση που παίρνετε επηρεάζει την προσωπικότητα του χαρακτήρα, όπως την ανθρωπιά και τη λογική του. Στο τέλος, κάθε χαρακτήρας που παίζετε στο Directive 8020 τείνει προς δύο πλευρές που ξεκλειδώνουν διαφορετικά φινάλε ανάλογα με τον χαρακτήρα του. Το trait system ήταν η μόνη πτυχή του gameplay που φάνηκε ανανεωμένη και βελτιωμένη.

Κουραστικό Σύστημα Παιχνιδιού

Αυτή τη φορά, το παιχνίδι είναι πιο διαδραστικό. Όταν ο παίκτης ελέγχει έναν χαρακτήρα, μπορεί να κινείται και να αλληλεπιδρά με αντικείμενα όπως βιβλία ή υπολογιστές, τα οποία παρέχουν περισσότερες πληροφορίες για τον χαρακτήρα ή τον κόσμο του παιχνιδιού. Το Directive 8020 περιλαμβάνει επίσης στοιχεία stealth, όπου ο παίκτης πρέπει να ξεφύγει από την οντότητα.

Αυτό καταντάει γρήγορα βαρετό, καθώς πέφτει πάντα στον ίδιο κύκλος, και χωρίς σχεδόν καμία συνέπεια, αφού μπορείς να ξεφύγεις ολοκληρώνοντας ένα quicktime event. Τέλος, υπάρχει η ικανότητα παραβίασης κλειδαριών και μερικά παζλ με το ρεύμα στο Directive 8020, τα οποία στοιχεία, αν δεν είχαν επαναχρησιμοποιηθεί 100 φορές σε κάθε κεφάλαιο, θα αποτελούσαν διασκεδαστικές προσθήκες.

Γραφικά και ήχος – Ένα πολύ όμορφο παιχνίδι με εκπληκτική ποιότητα ήχου

Αυτό το τμήμα του Directive 8020 είναι το πιο καλοδουλεμένο. Τα γραφικά είναι εκπληκτικά με εξαιρετική λεπτομέρεια στα χαρακτηριστικά του προσώπου και τις εκφράσεις κάθε χαρακτήρα. Τα cutscenes είναι εκπληκτικά και η ποιότητα του ήχου, σε συνδυασμό με αυτά, δημιουργεί τέλειες σκηνές τρόμου.

Προς το τέλος παρατηρήθηκαν κάποια bugs, όπου οι χαρακτήρες έκαναν μερικές φορές περίεργες εκφράσεις, αλλά δεν ήταν κάτι σημαντικό που να βγάλει απο το mood.Η ποιότητα του ήχου είναι επίσης πολύ εντυπωσιακή. Μπορείς να ακούσεις τα πάντα μέσα στο πλοίο. Από τις σταγόνες που πέφτουν από τους σωλήνες, τους περίεργους μεταλλικούς ήχους και κραυγές.

Το μόνο που με απογοήτευσε ήταν η μουσική επένδυση, ή μάλλον η απουσία της. Υπάρχει μουσική μόνο στο τέλος κάθε κεφαλαίου, αλλά πρόκειται για μια τυπική ηλεκτρονική ατμοσφαιρική μουσική, που δεν το συγκρατείς αφού τελειώσεις το παιχνίδι.

Συμπέρασμα – Αξίζει το Directive 8020 τον χρόνο σας;

Όσον αφορά το Directive 8020, είναι μια αξιοπρεπής ιστορία με καλές προθέσεις, μερικές καλές ιδέες και μερικές πολύ τρομακτικές σκηνές τρόμου, αλλά για μένα προσωπικά δεν με κέρδισε όσο ήλπιζα. Η λειτουργία επαναφοράς ήταν εντελώς περιττή και μου χάλασε τη διάθεση, καθώς με έκανε να χάσω κάθε ένταση και συναίσθημα που ένιωθα για τους χαρακτήρες.

Πιστεύω ότι αυτό το είδος χρειάζεται κάτι νέο και φρέσκο στο gameplay, αλλά αυτό που έκανε η Supermassive δεν είναι ούτε φρέσκο ούτε διασκεδαστικό.Όσον αφορά το ίδιο το gameplay, ήταν πολύ επαναλαμβανόμενο και βαρετό, φτιαγμένο απλώς για να παρατείνει τη διάρκεια του παιχνιδιού για μερικές ώρες.

Επομένως, αν είστε οπαδός της σειράς τρόμου Dark Pictures, δοκιμάστε το. Αν όμως είστε νέοι στο είδος και ψάχνετε από πού να ξεκινήσετε, θα σας πρότεινα να ρίξετε μια ματιά σε κάποιους παλαιότερους τίτλους.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Bandai Namco Europe για την παροχή του κλειδιού για το review!