Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles review – Το remake που δεν ξέραμε ότι χρειαζόμασταν

Το Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles είναι remake του Final Fantasy Tactics, το οποίο είχε βγει για το PlayStation 1 το 1997. Είναι ένα spin-off παιχνίδι του κύριου franchise, αλλάζοντας το γνωστό turn-based JRPG gameplay που έχουν τα υπόλοιπα Final Fantasy, σε turn-based strategy παιχνίδι, όπως είναι το Fire Emblem, XCOM κλπ.

Υιοθετεί διάφορα στοιχεία από τη «γενέτειρα» σειρά παιχνιδιών που ανήκει, όπως είναι το high fantasy setting, ονόματα των διαφορετικών jobs που μπορούν να έχουν οι χαρακτήρες (Black Mage, White Mage, Monks, Dragoons κλπ.), ονόματα spells (Cure, Cura, Curaga κλπ.) και ονόματα άλλων αντικειμένων. Η συγκεκριμένη remade έκδοση διαθέτει και την πιο μοντέρνα αισθητική του παιχνιδιού, αλλά ο παίκτης μπορεί να επιλέξει και την ορίτζιναλ εκδοχή του PS1.

TL;DR

Το Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles είναι ένα remake που μένει πολύ πιστό στο αρχικό παιχνίδι του PS1 και ίσως και περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Έχει εξαιρετικό worldbuilding, ωραίο voice acting, βαθύ job system και ένα gameplay που σε βάζει να σκεφτείς στρατηγικά. Παρόλα αυτά, δεν νιώθω ότι προσφέρει κάτι ουσιαστικά καινούργιο ώστε να δικαιολογήσει την ύπαρξή του ως remake. Αν αγαπάς τα strategy RPGs, θα το απολαύσεις. Αν ψάχνεις κάτι πιο σύγχρονο ή “ζωντανό”, μάλλον θα σου φανεί κάπως περιττό.

Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles – Story: GoT, αλλά με cure spells

Τα γεγονότα του Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles διαδραματίζονται ως μία ιστορική αφήγηση, με την ιστορία να ακολουθεί τις περιπέτειες του Ramza Beoulve, γιου μιας αριστοκρατικής οικογένειας. Το setting αποτελεί το βασίλειο του Ivalice, όπου είχε λάβει χώρα ένας 50ετής πόλεμος, γνωστός ως “War of the Lions”. Επομένως, βρισκόμστε στη φάση ακριβώς μετά από αυτόν τον πόλεμο, που έχει καταστρέψει σχεδόν όλο το βασίλειο. Με λίγα λόγια, υπάρχουν πολλές εξεγέρσεις από τους πολίτες και γενικότερα υπάρχει μία δυσπιστία απέναντι στην τωρινή αριστοκρατία.

Καθώς προχωράει η ιστορία, μαθαίνεις όλο και περισσότερα για αυτόν τον κόσμο, τις εντάσεις με τα γειτονικά βασίλεια, τις σχέσεις μεταξύ των αριστοκρατών και τις προδοσίες που γίνονται. Γενικά θα χαρακτήριζα την ιστορία ως πολιτικό δράμα, με πολύ worldbuilding, διαφορετικά μέτωπα και πάρα πολλά ονόματα (εξού και το GoT reference). Το τελευταίο θέλει αρκετή προσοχή για να μη χαθείς στον χαμό.

Στο Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles η ιστορία μας δίνεται μέσω cutscenes που είναι ουσιαστικά διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων, χρησιμοποιώντας τα κλασικά in-game μοντέλα με text bubbles. To remake είναι fully voice acted, κάτι που είναι αρκετά καλό και πάντα εκτιμώ ιδιαίτερα και συνολικά χωρίζεται σε τέσσερα μεγάλα κεφάλαια.

Στα θετικά της υπόθεσης μπορώ να πω ότι το worldbuilding είναι πολύ καλό, και σε κάνει να θέλεις να μάθεις περισσότερα για τον κόσμο και τους χαρακτήρες. Παράλληλα, η ιστορία είναι αρκετά καλή και σίγουρα δεν σε κάνει να βαριέσαι. Δε μπορω επίσης να παραλέιψω ότ το voice acting είναι αρκετά καλό και έχει καλό flow.

Ας γινω λίγο κακιά όμως σημειώνοντας μερικά αρνητικά στοιχεία. Ενώ το game έχει πολλά να μάθεις για τον κόσμο, θέλει πολλή προσοχή συν ότι πρέπει να διαβάζεις το συμπληρωματικό υλικό που δίνεται στα μενού (Chronicle > Encyclopedia) και στις ταβέρνες που μπορείς να επισκεφθείς (με την μορφή πως κρυφακούς φήμες με το αυτί σου). Επιπλέον, ενώ είναι όμορφα τα ανανεωμένα μοντέλα των χαρακτήρων, νιώθω ότι για “remake” τα στάνταρς θα έπρεπε να είναι πιο ψηλά. Για παράδειγμα, θα μου άρεσε να βλέπω έστω και 3D μοντέλα να αλληλοεπιδρούν αντί για τα «πιόνια» του παιχνιδιού που μιλούν με text bubbles (hey, maybe it’s just me).

Και σαν bonus προσωπικό σχόλιο πρέπει να ανφέρω επίσης πως όλοι μιλάνε με αυτό το παλιομοδίτικο αγγλικό ύφος, λες και διαβάζεις Jane Austen (ΑΓΑΠΩ, αλλά) και ναι, εντάξει, ταιριάζει στο fantasy setting, αλλά προσωπικά εδώ δεν μου ταίριαξε καθόλου. Εννοείται σε κάποιον μπορεί να αρέσει, γιατί σ’ αυτή τη ζωή όλα είναι γούστα.

Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles – Gameplay: Σκάκι με ξόρκια

Σε αντίθεση με το υπόλοιπο franchise, το Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles δεν είναι JRPG, αλλά strategy game. Το Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chroniclesείναι χωρισμένο σε “πίστες”, διαφορετικά maps δηλαδή, στα οποία έχεις τους δικούς σου παίκτες, δηλαδή τον στρατό σου ουσιαστικά, και που τον κάνεις customize όπως θες (περισσότερα γι’ αυτό στα mechanics). Υπάρχουν οι εχθροί που πρέπει να κερδίσεις, και η μάχη τελειώνει όταν σκοτώνεις όλους τους εχθρούς και φυσικά χάνεις όταν πεθαίνουν όλοι οι δικοί σου (kinda obvious tbh).

Κάθε map είναι χωρισμένο σε τετραγωνάκια που μπορούν οι παίκτες να περπατήσουν (σαν ταμπλό σκάκι) και να κάνουν διαφορετικές ενέργειες ανάλογα με την κλάση (jobs) και τα skills που έχουν μάθει. Το layout του κάθε map έχει κτίρια και άλλα στοιχεία του περιβάλλοντος που επηρεάζουν το πώς μπορείς να προσεγγίσεις τον εχθρό σου και τις στρατηγικές που μπορείς να ακολουθήσεις. Επιλόν, μπορείς να αλλάζεις την οπτική γωνία που βλέπεις τον χάρτη, και εδώ, στο remake, υπάρχει και το analytical view που δείχνει την πίστα από πάνω.

Εκτίμησα πολύ το ότι στο Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles υπάρχουν πολλές επιλογές για διαφορετικές στρατηγικές, μει πολλά πράγματα όπως terrain, ύψος και προς ποια κατεύθυνση θα κοιτάνε οι χαρακτήρες. Κάτι τέτοιο σε βάζει φουλ σε σκέψη για το πώς να προσεγγίσεις την κάθε μάχη. Ωστόσο, ενώ είναι ωραία τα terrain, μερικές φορές μπλοκάρουν το οπτικό σου πεδίο από όποια κατεύθυνση και να κοιτάς τον χάρτη. Το analytical view που τα δείχνει όλα από πάνω βοηθάει, αλλά δεν μπορείς να το έχεις και μόνιμα, οπότε γίνεται λίγο ενοχλητικό.

Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles – Mechanics

Σε κάθε πίστα του Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles μπαίνεις από το world map πηγαίνοντας σε όποια πόλη/περιοχή θες. Στις πόλεις μπορείς να επισκεφθείς τα shops (Outfitters) για equipment & items, τις ταβέρνες για να μάθεις και άλλα για τον κόσμο, και το warrior’s guild για να προσλάβεις κι άλλους παίκτες για τον στρατό σου, πέρα από τους χαρακτήρες που ξεκλειδώνεις μέσα στην ιστορία.

The Ivalice Chronicles – Το Job System

Ας μιλήσουμε όμως για το Job system! Στα μενού κάνεις customize το job του κάθε χαρακτήρα (βασικά την “κλάση” του) και ξεκλειδώνεις νέα jobs ανεβάζοντας level από τα προηγούμενα. Αυτό το feature είναι ουσιαστικά το ίδιο job system που έχουν και το Final Fantasy 3, 5 και 6. Μπορείς τα skills που μαθαίνεις από ένα job να τα κουβαλήσεις μαζί σου ακόμα και όταν αλλάξεις job. Αυτό βέβαια ισχύει για κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά. Επίσης, κάθε χαρακτήρας φοράει και το αντίστοιχο equipment για καλύτερα stats και κάθε job έχει συγκεκριμένο gear που του ταιριάζει.

Δε μπορώ λοιπόν all in all να μην αναφέρω πως το job system είναι ΤΟΠ αφού έχει άπειρους συνδυασμούς και γενικά ξοδεύεις ώρες φτιάχνοντας τον στρατό σου όπως θες. Επιπλέον δεν είναι πολύ περίπλοκο κι έτσι ο καθένας μπορεί να φτιάξει καλά builds. Βέβαια, σαν ενα μικρό αρνητικό θα ανφέρω ότι όλοι όσοι δεν ανήκουν στο main cast των χαρακτήρων είναι ολόιδιοι, και δεν μπορούσα να καταλάβω μερικές φορές σε ποιον έχω δώσει τι skill.

Ήχος – Groovy μεσαιωνικά vibes

Η μουσική του Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles είναι αυτό ακριβώς που θα ήθελες από ένα Final Fantasy Tactics remake: μεσαιωνική, επική, αλλά και μελωδική. Οι συνθέσεις θυμίζουν παλιά εποχή, με άρπες, τύμπανα, και χορωδίες που ανεβάζουν την ένταση στις μάχες. Το voice acting είναι άψογο, χωρίς να γίνεται υπερβολικό, και το sound design στα spells και στα χτυπήματα δίνει βάρος και “σώμα” σε κάθε ενέργεια. Απλά εξαιρετικό my friends.

Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles – Συμπέρασμα

Το Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles είναι σαν ένα αγαπημένο βιβλίο που επανεκδίδεται με καινούργιο εξώφυλλο. Παραμένει φανταστικό, αλλά δεν χρειάζεται απαραίτητα να το ξαναδιαβάσεις. Γενικά είναι ωραίο παιχνίδι και καταλαβαίνω γιατί όλοι λένε πως είναι το καλύτερο spin-off του Final Fantasy. Απλά καθ’ όλη τη διάρκεια που έπαιζα βρήκα τον εαυτό μου να αναρωτιέται ‘χρειαζόταν όντως remake’; Εννοώ, οκ, ωραία τα νέα μοντέλα και τα γραφικά, αλλά δεν απέχουν και ΤΟΣΟ από το original για να πει κανείς ότι αξίζει τα λεφτά ενός νέου παιχνιδιού (εκτός αν παίζεις για πρώτη φορά I guess).

Επίσης, ίσως τελικά να ήταν και λίγο αχρείαστο γιατί παίζοντας ξανά λίγο και το original, πέρα από κάποιες αλλαγές quality of life, δεν το ένιωσα και τόσο διαφορετικό. Πιστεύω θα προτιμούσα να έφτιαχναν ένα νέο παιχνίδι αυτού του στυλ ή κάποιο sequel. Δεν είχε και κάτι κακό το original για να πω ότι εδώ «έφτιαξε», ενώ τελικά δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα για να πούμε ότιαυτό το remake πραγατικά άξιζε και ήταν groundbraking (oops, don’t come for me fans, I love FF).

Ευχαριστούμε τη CD Media για το key αυού του review.