The Necromancer’s Tale Review – Ένα Πανέμορφο Story Driven RPG

Το The Necromancer’s Tale, που δημιουργήθηκε από την Psychic Software, είναι ένα συναρπαστικό αφηγηματικό παιχνίδι ρόλων όπου οι παίκτες ξετυλίγουν το μυστήριο του θανάτου του πατέρα του πρωταγωνιστή στη φανταστική πόλη Marn.

Στην αρχή δεν ήμουν σίγουρος για την απήχηση του παιχνιδιού, ωστόσο το βρήκα ολοένα και πιο συναρπαστικό, με αποτέλεσμα να δυσκολευτώ να το βάλω στην άκρη για να το αξιολογήσω. Tο κρυφό αυτό διαμάντι είναι άξιο προσοχής για την ισχυρή του ιστορία και τη συναρπαστική του αφήγηση, και γι’ αυτό, θα κάνω ό,τι μπορώ για να κρατήσω την κριτική χωρίς spoiler όσο το δυνατόν περισσότερο. Ακολουθούν όλα όσα πρέπει να ξέρετε για το The Necromancer’s Tale.

TL;DR

Το The Necromancer’s Tale είναι ένα πανέμορφο gothic RPG βασισμένο στην αφήγηση , βαθιά ριζωμένο στην πραγματικότητα, που εξετάζει την πτώση ενός ευγενή στις σκοτεινές τέχνες. Γεμάτο ηθικές αποφάσεις, δύσκολες επιλογές και μια πραγματικά καλογραμμένη ιστορία, οι προγραμματιστές της Psychic Software δημιούργησαν ένα μοναδικό και απόκοσμο παιχνίδι – διαμάντι.

Εκεί που η μυθοπλασία συναντά την ιστορία

Το The Necromancer’s Tale λαμβάνει χώρα στο Sovereign Monarchy of Rulsthen, ένα φανταστικό βασίλειο κοντά στη Βενετία της Αδριατικής Θάλασσας, και θα παίζετε στην πόλη Marn και τις περιβάλλουσες περιοχές. Η πόλη και ο κόσμος, ωστόσο, είναι εμπνευσμένοι από ιστορικά γεγονότα, αντλώντας από τον πολιτισμό και την ιστορία του 18ου αιώνα.

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ακούμε ιστορίες από άλλες χώρες, γνωρίζουμε χαρακτήρες και μαθαίνουμε για πραγματικές ιστορικές εξελίξεις που δίνουν μια αίσθηση ρεαλισμού στο The Necromancer’s Tale. Κάνει ολόκληρο το ταξίδι να φαίνεται βασισμένο στην πραγματικότητα προσελκύοντας τους παίκτες να επενδύσουν περισσότερο στην ιστορία.

Το ίδιο το παιχνίδι λαμβάνει χώρα το έτος 1733. Διαδραματίζεται τις δεκαετίες που ακολουθούν μετά την νίκη της Sovereign Monarchy of Rulsthen σε έναν πόλεμο, έχοντας καταφύγει σε σκοτεινές δυνάμεις και μάγια. Στο πλαίσιο της ιστορίας, ο πατέρας σας και δύο άλλοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια επιλογή: να χρησιμοποιήσουν έναν τόμο σκοτεινής μαγείας ή όχι. Ως αποτέλεσμα αυτών των δυνάμεων, το Rulsthen βγήκε νικητής, αλλά το τίμημα της μαγείας ήταν πολύ μεγάλο και ορκίστηκαν να μην ξαναχρησιμοποιήσουν ποτέ τις δυνάμεις αυτές.

Αυτό παραπέμπει περισσότερο στο σκηνικό, όπου η κοινωνία έχει μια σοβαρή επιφύλαξη όχι μόνο απέναντι στη μαγεία, και στην επιστήμη αλλά και την πρόοδο γενικότερα. Οτιδήποτε νέο θεωρείται κακό ή διεστραμμένο. Το γεγονός αυτό αναδεικνύεται πολύ όμορφα σε ένα σύντομο side quest αργότερα στο παιχνίδι, καθώς ένας επιστήμονας χρησιμοποιεί τη χημεία και τη βιολογία για τα δικά του πειράματα.

Ο τρόπος με τον οποίο περιγράφω τα συναισθήματα του κόσμου και των NPCs είναι εμφανής στο πόσο λεπτομερής είναι το worldbuilding και οι διάλογοι. Υπάρχουν πάνω από 180 NPCs, όλοι με μοναδικούς διαλόγους, ιστορίες και κίνητρα.

Μέλη της ίδιας φατρίας έχουν διαφορετικά κίνητρα για να κάνουν πράγματα, και αυτό προσδίδει πολύ περισσότερο βάθος στους χαρακτήρες τους. Θα διαπιστώσετε ότι μπορείτε να μιλήσετε σχεδόν με κάθε χαρακτήρα στο παιχνίδι. Ακόμα και αυτός που φαίνεται σαν ένας μικρός ασήμαντος χαρακτήρας, ή ένας απλός καταστηματάρχης, έχει τα δικά του συναισθήματα, νοοτροπία και κίνητρα που αναδύονται.

Το επίπεδο λεπτομέρειας που έχει δοθεί σε κάθε NPC και στον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρά μαζί σας είναι εκπληκτικό. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα θέματα που είχα επισημάνει όταν αξιολόγησα το Baldur’s Gate 3, και το να βλέπω αυτό το επίπεδο λεπτομέρειας και αλληλεπίδρασης εδώ αποτελεί ένα από τα highlights του παιχνιδιού. Οι επιλογές παίζουν ρόλο σε αυτό το παιχνίδι και σχεδόν κάθε συζήτηση έχει τη δυνατότητα να διαμορφώσει την εμπιστοσύνη της πόλης και τη θέση σας ανάμεσα στις διάφορες φατρίες.

Η πόλη ζωντανεύει – Το Worldbuilding του The Necromancer’s Tale

Οι αλληλεπιδράσεις έχουν νόημα. Οι επιλογές έχουν νόημα. Σχεδόν οτιδήποτε κάνετε σε αυτό το παιχνίδι έχει αντίκτυπο, καθώς το The Necromancer’s Tale κάνει καταπληκτική δουλειά στο να δίνει στον κόσμο την αίσθηση ότι είναι ζωντανός και αντιδραστικός. Όταν ξεκινάτε το παιχνίδι, σας δίνεται ένας διαδραστικός πρόλογος.

Ο αφηγητής διαβάζει το backstory σας, και καθώς το κάνει, απαντάτε σε ερωτήσεις που θα διαμορφώσουν όχι μόνο τα στατιστικά σας, τους NPC που θα συναντήσετε νωρίς στο παιχνίδι αλλά και κάποιες εναλλακτικές επιλογές διαλόγου και αποστολές κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Στο τέλος του προλόγου, θα μπορέσετε να αναδιανείμετε τους πόντους των στατιστικών σας, επομένως δίνω μεγάλη έμφαση στο να επιλέξετε αυτό που θέλετε αφηγηματικά.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, όλες οι αποφάσεις σας θα επηρεάσουν είτε την εμπιστοσύνη ορισμένων φατριών και ατόμων είτε τη συνολική ατμόσφαιρα στην πόλη. Οι επιλογές διαλόγου, ο τρόπος με τον οποίο επιλέγετε να ολοκληρώσετε ορισμένους στόχους και τα αποδεικτικά στοιχεία των πράξεών σας θα καθορίσουν τον τρόπο με τον οποίο θα σας αντιμετωπίσουν τα NPC και τι είναι διαθέσιμο σε εσάς.

Η εμπιστοσύνη θα προσομοιώνει τον τρόπο με τον οποίο οι διάφορες φατρίες αντιδρούν στην παρουσία σας και θα προσομοιώνει τα κουτσομπολιά μεταξύ των NPC. Η ατμόσφαιρα θα εντείνεται όταν αποκαλύπτονται στοιχεία για τη σκοτεινή μαγεία και τα εγκλήματά σας, επηρεάζοντας τη συνολική συμπεριφορά της πόλης, το περιβάλλον και τις συνήθειες των NPC. Ακόμα και αν δεν σας είδαν να διαπράττετε ένα έγκλημα, οι συνέπειες μπορούν να προκαλέσουν ένταση

Προσωπικά, λατρεύω τον τρόπο με τον οποίο το The Necromancer’s Tale αξιοποιεί όλα τα NPCs, δίνοντάς τους καθορισμένα χρονοδιαγράμματα και πού θα τους βρείτε κατά τη διάρκεια του κύκλου ημέρας/νύχτας, αναδεικνύοντας τις προσωπικότητές τους και δίνοντας κίνητρα και φιλοδοξίες ακόμα και στους πιο ασήμαντους χαρακτήρες.

Κάθε NPC έχει τον σκοπό του και σπάνια φαίνεται ότι βρίσκεται στο παιχνίδι χωρίς λόγο ή σκοπό. Και αυτό με οδηγεί στο αμέσως επόμενο μεγαλύτερο πλεονέκτημα του The Necromancer’s Tale. Το πόσο ανοιχτό είναι και πόση ελευθερία έχετε.

Η ελευθερία της επιλογής – Το The Necromancer’s Tale δεν σας κρατάει το χέρι

Πρόκειται για ένα από τα αγαπημένα μου μέρη του παιχνιδιού και ήταν ίσως ο δεύτερος σημαντικότερος παράγοντας που με έκανε να κολλήσω, πέρα από την ιστορία. Ενώ το συνολικό παιχνίδι έχει έναν στόχο προς ολοκλήρωση και μια γενική ιστορία, το πώς θα το πετύχετε εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς. Ίσως ένα από τα σπουδαιότερα παραδείγματα που έχω είναι ότι σε κάποιο σημείο του παιχνιδιού, απαιτείται να βρείτε ένα αντίδοτο για ένα τελετουργικό σας. Και εδώ είναι που το παιχνίδι λάμπει. Δεν σας κρατάει καθόλου από το χέρι.

Ακόμα και από την πρώτη αποστολή, είστε μόνοι σας στον τρόπο με τον οποίο θα προχωρήσετε. Θα πάτε να μιλήσετε με τον βοτανολόγο ή τον φαρμακοποιό της πόλης; Θα πάτε στην ακαδημία και θα διαβάσετε βιβλία; Προσπαθείτε να αγοράσετε τα αντίδοτα από ένα κατάστημα στην πλατεία της αγοράς που μπορεί να τα έχει, ή αν όχι, ρωτάτε πού θα τα βρείτε; Το μόνο που έχετε είναι το ημερολόγιό σας που λέει τι χρειάζεστε, και είναι στο χέρι σας πώς θα προσπαθήσετε να βρείτε τις προμήθειες.

Συνάντησα κάποια αμφιλεγόμενα NPC σε μια ταβέρνα και κατάφερα να τα πείσω να μου δώσουν το αντίδοτο που χρειαζόμουν, παρόλο που δεν είχα καμία προηγούμενη καθοδήγηση από αυτούς. Μια τέτοια εμπειρία υπογραμμίζει την έμφαση που δίνει το παιχνίδι στην ενεργητικότητα του παίκτη, επιτρέποντας πολλαπλούς τρόπους για την επίτευξη των στόχων. Οι παίκτες μπορούν να χρησιμοποιούν το ημερολόγιο για να καταγράφουν τους διαλόγους και τις ενδείξεις από τα NPC, προωθώντας την ανεξάρτητη ανακάλυψη λύσεων. Εκτιμώ πραγματικά την ευελιξία του πώς να προχωρήσετε στο The Necromancer’s Tale.

Legions Of The Night – Exploration and Combat

Το The Necromancer’s Tale διαθέτει ένα hex-based turn-based σύστημα μάχης. Παρόλο που εκτιμώ το combat, πρόκειται για ένα από τα χαρακτηριστικά που θεωρώ ότι οι παίκτες θα έχουν τα περισσότερα προβλήματα. Αποτελεί ένα αρκετά μινιμαλιστικό σύστημα μάχης, όπου ελέγχετε τον χαρακτήρα σας και τους άλλους συμμάχους σας και αργότερα ξεκλειδώνετε τα ξόρκια και τη δυνατότητα να ελέγχετε τα πλάσματα που έχετε καλέσει. Το combat είναι αρκετά ικανοποιητικό, αλλά δεν είναι κάτι που θα έλεγα ότι είναι καθοριστικό ή ότι ξεχωρίζει πολύ.

Θα έλεγα ότι το καλύτερο χαρακτηριστικό είναι η δυνατότητα να διαχειρίζεστε τα Action Points σας και να αξιοποιείτε τους συμμάχους και τα minions σας. Είναι ωραίο να έχεις μια πρώτη σειρά από minions με σπαθιά και μια δεύτερη σειρά με δόρατα, που όλοι μπορούν να επιτεθούν στον ίδιο μεγάλο εχθρό. Το combat είναι μια χαρά και καταφέρνει αυτό που χρειάζεται, παρέχοντας μάλιστα ωραίες προκλήσεις στα προαιρετικά κρυμμένα μπουντρούμια.

Αυτά τα προαιρετικά μπουντρούμια κάνουν την απόκτηση δύναμης και την εξερεύνηση να αξίζει τον κόπο. Υπάρχουν πολλές κρυφές σπηλιές και κρύπτες για να εξερευνήσετε, οι οποίες προσφέρουν σπουδαίους πόρους και μοναδικές δυνάμεις. Ένα από τα καλύτερα κομμάτια εξοπλισμού, καθώς και μερικά εξαιρετικά ισχυρά ξόρκια, βρίσκονται μέσα σε αυτά τα εντελώς προαιρετικά και easy-to-miss μπουντρούμια. Δεν θα spoilάρω αυτές τις εκπλήξεις, αλλά ένα από αυτά τα ξόρκια ήταν ένα από τα καλύτερα, τα πιο τρελά του παιχνιδιού.

Πιθανώς ένα από τα πράγματα που το The Necromancer’s Tale κάνει καλύτερα με τον necromancy είναι ότι σας κάνει πραγματικά να νιώθετε σαν necromancer. Τα περισσότερα παιχνίδια σας δίνουν μερικά minions, μερικά σκοτεινά ξόρκια και τέλος. Αλλά εδώ, μπορείτε να ελέγχετε ορδές από minions. Σε αυτό το μικρό screenshot, αργότερα στο παιχνίδι, φαίνεται πόσο γελοίο μπορεί να γίνει.

Είμαι σίγουρος ότι αν πραγματικά προσπαθούσα, θα μπορούσα να φτάσω τη λεγεώνα των νεκρών μου σε εκατοντάδες. Θα ήθελα να υπήρχε ίσως ένα post-game, ή ακόμα και κάποια battle challenges, απλά για να δω πόσο μακριά θα μπορούσα να το πάω. Παρόλο που καταλαβαίνω ότι δεν είναι το κύριο επίκεντρο του παιχνιδιού η μάχη, θα λάτρευα μερικές ακόμα μάχες σε μεγάλη κλίμακα, προκειμένου να φύγει η καψούρα. Έμεινα με την επιθυμία για λίγο περισσότερη μάχη.

Breath of the City, Scent of the Grave – Atmosphere and Ambience

Το The Necromancer’s Tale έχει ένα καταπληκτικό soundtrack που πραγματικά ενισχύει τη συνολική ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Υπήρχαν στιγμές που εξερευνούσα κρύπτες στις 1 το πρωί και η μουσική και τα ηχητικά εφέ με είχαν σε εγρήγορση όλη την ώρα. Σε συνδυασμό με το υπέροχο gothic καλλιτεχνικό στυλ και τα εφέ ελαιογραφίας, είχα πραγματικά βυθιστεί στο παιχνίδι.

Όσον αφορά το γενικότερο gameplay, θα έλεγα ότι το The Necromancer’s Tale είναι αρκετά αργό. Παίρνει αρκετό χρόνο για να ξεκινήσει και είναι αρκετά φορτωμένο με κείμενο στο ξεκίνημα. Για τις πρώτες δύο ώρες, αισθάνθηκα ότι ήταν αρκετά κουραστικό να παίξω, ή τουλάχιστον έπρεπε να υπομείνω αρκετό διάβασμα και ελάχιστη δράση ή επίλυση γρίφων.

Μεγάλο μέρος του ξεκινήματος μοιάζει με εκείνα τα παιχνίδια μυστηρίου point-and-click που παίζατε σε παλιές flash ιστοσελίδες, και παρόλο που είναι ιδιαίτερα νοσταλγικό, νιώθω ότι πολλοί παίκτες θα εγκαταλείψουν το παιχνίδι πριν καλά-καλά ξεκινήσει.

Τελευταία λόγια

Το The Necromancer’s Tale είναι ένα πανέμορφο gothic RPG με αφηγηματική πλοκή και σταθερές ρίζες στην πραγματικότητα, το οποίο εξετάζει την πτώση ενός ευγενούς στις σκοτεινές τέχνες. Γεμάτο ηθικές αποφάσεις, δύσκολες επιλογές και μια πραγματικά καλογραμμένη ιστορία, οι προγραμματιστές της Psychic Software δημιούργησαν ένα μοναδικό και απόκοσμο παιχνίδι-διαμάντι.

Έχει τα θεματάκια του από άποψη ρυθμού στο ξεκίνημα, και η μάχη θα μπορούσε να είναι λίγο βελτιωμένη, αλλά συνολικά, πέρασα υπέροχα με αυτό το παιχνίδι και πραγματικά δεν μπορώ να το συστήσω αρκετά. Το The Necromancer’s Tale είναι προς το παρόν διαθέσιμο στο Steam, και σας παροτρύνω ειλικρινά να του δώσετε μια ευκαιρία.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Critical Hit PR για την παραχώρηση του review copy!